Daleen Cilliers

Pappa Dup. 7884 dae. Dit is hoeveel dae ek en pappa in mekaar se lewens was. Tussen die 7884 dae kan ek nie in ‘n skryfstuk regtig alles opsom wat gebeur en gevoel was in ons lewens nie want daar is so baie. Ek het dit goed gedink om van die goed wat ek nooit vir pappa gesê het nie hier op te sê. Selfs al is dit goed wat na die tyd gebeur het. Klomp random goed wat ek so duidelik en helder onthou en wat ek glo ek vir ewig saam met my sal dra. Daar was ‘n dag wat ek en pappa die sonsak op Bokkraal gekyk het.

Ek het aanhoudend gesê dat ek op daai oomblik dink dit is die mooiste wat die sonsak gaan wees, in hierdie minuut en nou op hierdie oomblik. Nou. En pappa het elke keer kalm geantwoord, “Wag net nog so bietjie, dit word nog mooier.” En elke bietjie wat ons nog gesit het, het dit mooier geword totdat ons die sterre kon sien. Hierdie is ‘n oomblik wat ek elke dag saam my dra. Dit is ‘n deel van my wat soms my enigste hoop in ‘n dag is, waar ek net moet dink aan daardie woorde om my deur ‘n dag te bring.

Dat ek net nog ‘n klein bietjie geduldig moet wees want daardie oomblik wat ek dink ek is vas of in ‘n hoek gedruk hoor ek pappa se stem daai paar woorde sê en dit maak my rustiger. Ek vertel dit nou want ek nooit in persoon gesê hoe baie daardie sonsak beteken het nie. Daar was aande hier in die huis dat wanneer ons gekuier het pappa altyd so uit die bloute uit ons net vashou en ‘n druk gee.

Ek het nooit vir pappa gesê dat wanneer ons so vir ‘n rukkie staan en ‘n drukkie gee dat ek intens na pappa se hart geluister het nie. Ek het geluister na hoe pappa se hart klop en in my hart gesê ek is lief vir pappa. En ander kere het ek dit hardop gesê. Ek koester hierdie memorie omdat dit soos die oomblik voel waar ek die naaste aan pappa was. Ek hoop pappa weet nou hoeveel elke drukkie beteken het en watse gewig dit dra want ek wens nou dat tyd daar kon stil staan.

Pappa het altyd met sekere situasies gesê dat die timing in was. “Die timing is in.” Ek dink elkeen van ons wat lief is vir pappa sal weet dat musiek een van ons elkeen se grootste koneksies was met pappa. Soveel so dat ek die aand virewig sal onthou waar ek en pappa op ‘n musiek avontuur gegaan het. Pappa met ‘n Olof in die hand en ek met ‘n Vat 69 en die kombuis blou gestook.

En ons sit oorkant mekaar by die kombuis tafel, wat effe vreemd was want pappa het altyd by die kop van die tafel gesit. Net daar het my les van goeie musiek verder gestrek as nog ooit toe pappa indelf in die musiek wat julle geluister het, van skool dae tot trou en ons kinders gekom het dae. Nou nog sal die liedjies opkom van daardie aand, en dit voel vir my dit is daardie aand se musiek, nie net “ou” musiek nie.

Want soos wat pappa vir ons musiek geleer het, so het pappa ook vir ons die geleentheid altyd gegee om na ons musiek ook te luister wat ons ontdek het. So gepraat van tyd en musiek het daar ook iets gebeur wat ek nooit vir pappa kon vertel nie. Ek het ‘n liedjie gekry wat ek dink pappa eenvoudig net sou love. En so in diep gevoel kon saam sing, soos wat pappa altyd die woorde beklemtoon het met sekere liedjies.

Ek dink wat meer sou uit staan is dat pappa ook sou saam stem met die liedjie. En dit het altyd meer gesê as wat dit net ‘n lekker tune was. ‘Waves’ van Imagine Dragons. Een waarheid van daardie liedjie:” Time doesn’t hear when you ask it to wait.” So ek deel die liedjie nou met pappa, en ek hoop pappa luister hom saam met my elke keer wanneer ek hom speel. Wat musiek ook aanbetref is daar nog ‘n liedjie, en pappa het hom vir ons kinders altyd gespeel.

Ek sal altyd sukkel om die liedjie deur te luister. Tom Walker se ‘Leave a Light On’. Met hierdie liedjie wil ek net dankie sê, want ek het nooit nie, so ek sê nou dankie dat pappa altyd daardie lig vir ons aan gelos het. Dankie dat ons altyd net die lig kon volg tot by pappa en tot by die huis. Hierdie liedjie sal virewig saam met my gaan en ek sal altyd aan die baie gesprekke dink wat ons gehad het wanneer hierdie liedjie gespeel het.

Pappa, daar is so baie wat ons nog moes deel en doen. Maar ek weet ek en pappa praat maar so deur die harte. Dankie vir soveel meer memories en oomblikke wat ons kon deel in 7884 dae wat te veel is om hierop in woorde om te sit. Ek sit van ons herhinneringe en persoonlike oomblikke in hierdie stuk, want ek glo die waardes en eienskappe selfs lesse wat ek by pappa gekry het leef ek elke dag uit en stel dit my bekend as “Dup se kind”.

Ek sien pappa in elke sonsak en wag geduldig vir dit om net nog mooier te word. Ek is lief vir pappa. Erika

Die storie van my 8ste verjaarsdagpartytjie Deur Bianca Beukes Ek onthou dit was my 8ste verjaarsdag, want vir my 7de verjaarsdag het ek ‘n tikprogram by my ouers gekry, “vinnige vingers”. En vir daardie jaar het ek my besig gehou met die program. Seker daaroor dat my pa besluit het om vir my en my maats te vat vir ‘n donkiekar-draai deur die dorp vir my 8ste verjaarsdag. Die maats was opgewonde. Ek was ook! Ons Du Plessis’s ken al van die donkiekar.

Ons weet ook hoe die donkies is. Donmkrag, sterk en enig in sy soort, hy hoef amper nooit sweep te gekry het nie. Sterk, sy ore het altyd geluister. Hy was soet ook. En mooi. Dan was daar Blouman. Blouman was lui, sy ore was toe. Hy het so baie sweep gekry dat Pappa se sweep al hoe korter geword het. Die karretjie was redelik vol gelaai met ons 5 Du Plessis’s en al my maats. Bibi, Marli, Frederik en Joos.In graad 2 was sy naam Joos, deesdae Joost.

Tyd verander baie dinge. Mens se naam kan ook verander. Domkrag het met die jare Dommie geword, en Blouman het met die jare weggeraak. Die donkies moes maar altyd saam trek. Ons was arm. Daar was nie geld vir ‘n beter donkie nie. Ons het ons lot aanvaar en ons is toe oor die groot pad met die donkiekar. My pa se Geduld was altyd genoeg om te wag vir daai mossie wat Tafelberg met sy snawel kon plat skuur, maar party dae het hy gesê: “My muur het omgeval” Dan het ons geweet, sy Geduld kon nou net tot daar gaan.

En van daar af hou jy jou mond en jy staan stil. Die muur sal vanself val en Pappa sal na die tyd weer met geduld vir die mossie wag. Daardie dag was Niemand van ons bewus van die muur se stand nie. Nou dat ek terugdink, kon dit dalk wees oor die skool se wasbak wat hy moes regmaak vroeër die dag, plus die pomp by die werk en dan nou nog die donkies inspan en almal gelukkig hou. Hy was so goed daarin. Net anderkant die pad begin Bouman met sy streke.Die kettings hang slap langs hom. Hy moet vinniger draf anders ry die karretjie bo-oor hom.

My Pa praat mooi met hom “Kom nou Blouman, kyk waar sleep jou kettings!” Hy gee hom ‘n hou met sy kort sweep. Ons kinders is in ‘n opgewonde borrelende fees. Dis lekker. Die muur… Die volgende sweephou val, maar nee Blouman steur hom niks aan Pappa Dup nie. En daar val die muur… Die kort sweep word omgedraai. “Vat so Sussie” sê hy vir my terwyl hy die teuels aangee vir my. Ek weet in my kop ek moet net vashou.

My Pa was nou moeg vir Blouman se jare afskeep en doofgeit en stout wees. Ek weet nou nog nie hoe of hoekom nie, maar my Pa druk daardie stok van die sweep binne-in Blouman se poephol in! Meteens sien ek die kettings styf trek. En die kettings en Blouman se stert hou kompetisie oor wie die styfste is! Sy ore trek plat en ek dink toe by myself “ Ooo dis waar die donkie se turbo is!” Asof die skielike wegtrek en pluk van die karretjie saam met ons nuwe spoed nie genoeg was nie, was ons ook met lekker warm mis gestrooi, komplimente van Blouman.

Na ‘n klomp geskree en skaterlag, het my Pa sie donkies onder beheer gehad. Glo dit of nie, Blouman was amper so goed soos Domkrag daardie een draai wat ons gery het. Dit was ook seker die enigste dag wat Dommie bietjie kon rus met sy kettings, want ou Blouman het toe voor gevat vir so 100meter. Op pad terug het ons gestop om my Pa se sweep op te tel, aan die sweep kant. Dit was ‘n lekker daggie. En een van die baie dinge wat ek altyd van my Pa sal onthou, is dat hy altyd die eenvoudige dinge van die lewe na buitengewone avonture kon verander.